Gel ve sarıl..

Belki..
Kurulmamış düşlere muhalefet ellerim..
Ve üşümekte sıkça..
Ve belki gelir de, kalır diye beklemekte..
Ne zamandan beri düşlememeyi düşünmekte..
Ve miladı geçmiş bir serzenişe saplanmış bir çığlık kadar şiddetli bir acı vermekte zaman..
Susuyor gibiyim..
Sustuğumu inkar ediyor gördüklerim..
Kimdi kalan..

Nereye kayboldu yaşananlar..
Bilmiyorum ama..
Kaç defa daha ister insan kalacaklı gelişleri..
Her geliş alacaklıydı verdiğinden birkaç kat kadar..
"Rağmen" ve "Uğruna".. şeklinde başlayan cümleleri dışlamıştı çoktan senliğin..
Sana rağmen bile değildi diğerlerinin nefes almaya devam ediyor oluşu..
Anlamını yitirmişti içindeki kocaman sevgin..
Neye layık olabilirdi..
Ne kadar doyurabilirdi ..
Sessiz ve tanımsız biriydin belki birkaç zaman öncesine kadar..
Herkes ister anlamlanmayı..
Herkesle örtüşen pek çok yanın olacak kadar gerçek ve basittin..
Sıradan özlemlerin vardı..
Göğe bakmak gibi sıkça..
Ellerini yüzünde birleştirip en saf ifadenle izlemek gibi çocukları..
Susmak gibi uzunca..
Ve bir pencere kenarından saatlerce seyretmek gibi büyüklerin dünyasını..
Oysa o pencere; senin dışına çıkmamak için ısrarla,
İnatla tutunduğun gezegeninin gün yüzü gören tek yanı..
O çocuklar ve gök..
Ve üşüyen ellerin kadar küçük sevinçlerin ve sıkıntıların sahibisin özünde..
Sana, geçerken değen ve aslında sana ait olmayan izlerin sahibi de sensin..
Gel gör ki..
Yine.. ve yeniden..
Bildiklerin yetmiyor çektiğine..
Hadi sarıl..
İhtiyacın var.. Biliyorsun.. Susma.. Hadi..
Söyle bir defa.. Açıkça söyle..
Gel.. ve sarıl..

***** ***** *****